Masterstudenten schrijven over de lezingen in het kader van de Masterproef.

comment 0
Lectures

HISTORISCHE ILLUSTRATIES ALS INSPIRATIE. Een recensie van twee lezingen in het kader van de Masterproef IA

In het kader van de masterproef interieurarchitectuur vonden er op 1 oktober 2018 twee lezingen plaats. De eerste lezing, gegeven door Marlies Vermeulen, is genaamd “doing carthopology” en gaat over hoe kaarten een rol kunnen spelen in het geven van informatie over een bepaald gebied. De tweede lezing “the narrative in between” is een presentatie van Asli Ciçek, waarin ze miniatuurtekeningen bespreekt die voor haar een inspiratiebron zijn. Beide lezingen vertellen ons iets meer over hoe geschiedenis een tool kan zijn, het is dan ook het startpunt voor de ontwerpers. De focus bij Marlies ligt op communicatie, bij Asli op het ruimtelijke ontwerp.

Beide lezingen gaan over historische tekeningen, maar benaderen deze op een andere manier. Waar Marlies Vermeulen het heeft over historische kaarten, is de focus bij Asli Ciçek gericht op miniatuurtekeningen. Marlies kijkt naar historische kaarten met een fascinatie voor de gevoelswaardige dimensie die wordt toegevoegd aan de locatie die in kaart wordt gebracht. Doordat we nu functionele kaarten maken, louter om vat te krijgen op de werkelijkheid, leert ze wat er verloren is gegaan tegenover de veelheid aan informatie die vroeger op cartografische kaarten te zien was. Daarentegen slaat de fascinatie van Asli op de verhalende kracht van historische miniaturen. Deze wijken af van de realiteit door de focus te leggen op de objecten in plaats van de technische juistheid van het perspectief. Desalniettemin spelen de objecten een rol in het verhaal dankzij de manier waarop ze geplaatst zijn tegenover elkaar. De compositie is sterk bepalend voor hetgeen gecommuniceerd moet worden.

Een tweede verschil is de manier waarop ze met de informatie die ze uit deze tekeningen verwerven te werk gaan. In de eerste lezing kwam naar voor dat Marlies de historische kaarten gebruikt als leerschool voor de manier waarop ze zelf haar bevindingen, na het observeren van een publieke plaats, wil overbrengen. Haar bedoeling is om het onzichtbare zichtbaar te maken en dit vervolgens te communiceren aan de hand van kaarten. Dit is een eigen interpretatie van de feiten, namelijk de gebeurtenissen die een invloed hebben op de manier waarop mensen omgaan met publieke ruimte. In het verleden werden zaken afgebeeld op kaarten uit onwetendheid, en om het vreemde en beangstigende te kunnen plaatsen. Marlies gebruikt deze methode als analyse van een publieke plaats waar het gaat over concrete dingen, en dus niet uit onwetendheid maar uit interpretatie.

Ook Asli gebruikt de historische tekeningen als inspiratie, maar dit geval meer als ontwerp-tool dan als communicatiemiddel. De compositie in de miniaturen is een startpunt om zelf om te gaan met het ontwerpen van ruimtes die een verhaal weergeven, in haar geval tentoonstellingsruimtes. Ze ontwerpt op een onderzoekende manier, namelijk door de methode van het miniatuurtekenen toe te passen. Ze creëert een verhaal in de ruimte dat tegelijkertijd ook neergeschreven wordt. Deze manier van werken komt over als een goede tool om snel weer te kunnen geven wat het verhaal is achter de opstelling. Het is toegankelijk en efficiënt om te ontwerpen op een spontane manier.

Beide personen hebben een historisch onderbouwd standpunt waardoor er besef gecreëerd wordt van wat er verloren is gegaan tegenover representaties uit het verleden. Ons valt op dat dit voornamelijk te wijten is aan de manier waarop we zijn geëvolueerd in de tijd, en door een meer technische kijk op de wereld.

Gaëlle Moens, Alexandre Ghyllebert, Sim Goossens, Helena Baert

Leave a Reply